Het Leerhuis van de Kerkvaders organiseert in samenwerking met CCV in het bisdom Gent,de orthodoxe parochie Gent en de Oude Abdij van Drongen een tweedaags colloquium over het Jezusgebed. Dit colloquium, intussen toe aan zijn derde editie, wil de binnenzijde van het christelijke leven verkennen. Het hoopt een spoor te bieden aan gelovigen van vandaag om, door alle wederwaardigheden van het leven heen, aansluiting te vinden bij de bron van het gebed, die wil opborrelen in ons binnenste (vgl. Joh 4,14).

OPZET

De conferenties en leesgroepen nodigen uit om kennis te maken met de eeuwenoude praktijk van het altijddurende gebed. In het Oosten en het Westen is die praktijk op een eigen manier beoefend en werd ze een belangrijk hulpmiddel voor al wie verlangt naar het gebed.

Meer info over sprekers, programma en inschrijven

Het staat allemaal zo prachtig afgebeeld in de mozaieken en fresco’s, voor wie het wil zien.
Het wordt zo mooi gezongen in de psalmen en hymnen voor wie het wil horen.
Het staat verwoord in de geschriften van de kerkvaders voor wie het wil lezen.
Ambrosius en Augustinus zijn niet die stofferige figuren uit mijn geschiedenislessen maar zo ongelooflijk scherpzinnig en modern.

Lees het volledige artikel van Jean-François Limpens

Bekijk de foto’s van de diavoorstelling op 4 september.

BēT DRāSHā is het Oosters christelijk Leerhuis dat de Katholieke Vereniging voor Oecumene en de Protestantse Kerkengemeenschap ’s-Hertogenbosch samen organiseren.  Het wil de oosterse christelijke wortels toegankelijk maken die tot het gemeenschappelijke erfgoed van alle christelijke tradities behoren.

Najaar 2011 cirkelen de inspirerende teksten die men gaat lezen rond de volgende thema’s: heil-missie-identiteit-dialoog. Hoe heeft het christendom, dat in het Oosten is ontstaan, zichzelf en de verschillende contexten waarin het leefde (antieke Griekse cultuur, jodendom, islam) verstaan? Kan de oosters christelijke traditie ons op bepaalde punten inspireren?

Teksten van auteurs als Ignatius van Antiochië, Afrahat, Maximus Confessor, Izaak de Syriër e.a. worden gelezen en besproken. Hier rondom heen spreken we ook over wat ons zelf daarin wel of niet raakt.

Wat ons, christenen, het meest ter harte gaat is de vraag hoe te geloven, hoe ontvankelijk te worden voor het mysterie van Gods nabijheid in Christus. Daarom wilden we vijf jaar geleden zo graag in de leer gaan bij inspirerende, creatieve schrijvers en geestelijke begeleiders onder onze verre voorouders.

In onze dikke, degelijke syllabi en notities snuisterend, overlopend wat er ons in het Leerhuis van de Kerkvaders is te beurt gevallen, geraakte ik versteld en vervuld van vreugde over het rijke en verdiepende aanbod van deze spirituele persoonlijkheden uit de bronperiode, toen het christendom nog ongedeeld was. Verbaasd blijf ik over de Kerk hoe die in overleg tijdens de eerste zeven oecumenische concilies, uitgedaagd en verdedigend, gaandeweg in staat werd de gepaste bewoordingen te vinden. Stilaan kon ze in haar leer aan alle elementen een evenwichtige plaats toekennen.

De Kerkvaders leerden ons leven van verwondering. God, Vader, Zoon en Geest. Eén en onderscheiden! Wonder van wederzijds beamen en wederzijdse doordringing. De grondintuïtie van de Vaders is dat die leer ontsproot uit het leven en het bidden van de Kerk zelf, uit de ervaringen van de christenen. De Vader – Schepper draagt en onderhoudt ons. Dit leven, deze aarde, de tijd, de geschiedenis: het is van Gods genade. Christus, het Liefde – Woord van de Vader naar ons, mensen, toe begon met het eerste scheppingswoord en werd voltooid in uiterste nabijheid in de Kruisdood en Verrijzenis. De Geest in Hem heiligt ons in een niet te stuiten beminnelijke tegemoetkoming. De Liefde is de mysterieuze kern van dit trinitaire Leven. Maximus de Belijder (7de eeuw) drukt het als volgt uit “Die Liefde is essentieel beweging, exodus, uittocht naar de Ander, ter wille van de Ander.” Aan de uiteindelijke voltrekking van dit Liefdesinitiatief meewerken, dat is voor ons, christenen, onze hoogste bestemming en hoop.

Aantrekkelijk in het christendom is dat het hymnische, het poëtische er altijd is geweest. Wat bv. te denken van Efrem de Syriër in de 4de eeuw? Over Maria, de Moeder Gods, schreef hij aldus:

“Ik stond versteld over Maria’s schoot, dat die in staat was, Heer, U te omvatten. Heel de schepping was te klein om uw majesteit te omhullen, aarde en hemel te nauw om als vleugels te zijn die uw godheid bedekken. De schoot der aarde is u te klein, maar Maria’s schoot is u voldoende.”

Of van Petrus Chrysologus, bisschop van Ravenna, in de 5de eeuw? Hij schreef over de wonderbaarlijke ruil bij de Menswording:

“De wijzen overwegen wat zij bij de kribbe zien met stomme verbazing: op aarde zien zij de hemel, in de hemel de aarde, in God een mens, in een mens God; te groot voor het heelal, maar omsloten in dit kleine lichaam.”

Het belang van de exegese van de verhalen uit de H. Schrift hoeft geen betoog. Ireneüs van Lyon in de 2de eeuw en Origenes in de 3de konden zich reeds geen vruchtbaar theologisch werk voorstellen dat niet gefundeerd zou zijn op de kennis van en de bezinning op de Schrift. Met het hart het Bijbelboek én ons levensboek samen lezen leert ons stapsgewijze de ‘Lectio divina’. Deze werd veel later aan ons voorgesteld door Guigo II, prior van de Grande Chartreuse, in het begin van de 12de eeuw. Ze mondt uit in gebed, herinnering en uiteindelijk in de praktijk van het concrete leven.

De H. Schrift wordt vooral weer levend in de liturgie. Zij omspant het brede veld van de sacramenten. De structuur van onze woorddiensten heeft trouwens Joodse wortels: luisteren naar de lezingen, overwegen bij de homilie, antwoorden in lofprijzing, dankzegging en smeekgebed. Het Leerhuis verduidelijkte, ook in de praktijk, hoe wezenlijk de liturgie is om het geloof te voeden. We werden de vormende kracht gewaar van bv. het getijdengebed met z’n hymnen en psalmen. Hun schoonheid en wijsheid spreken ons aan.

Ook de zondag als wekelijks Paasfeest kreeg een nieuwe glans: de eucharistie op de 8ste dag, die begint in de tijd, maar binnen leidt in tijdloosheid. Zij kan de tijd transfigureren, er een nieuwe kwaliteit aan geven. Het nu leerden we zien als een goddelijk moment, een kairos. In het Gloria, Alleluia en Sanctus verenigen we ons immers telkens weer met het koor van de engelen die God verheerlijken. In de 4de eeuw schreef Basilius van Caesarea aan Gregorius van Nazianze: “Wat is er mooier in dit leven dan de koren der engelen na te volgen en vanaf de aanvang van de dag de Schepper te begroeten met hymnen en lofzangen.” De onzichtbare wereld weerspiegeld in de onze..

Tijdens onze pelgrimsreis deze lente bezochten we in de Benedictijnenabdij van Mariënberg in Zuid – Tirol de crypte met haar schitterende engelenfresco’s in onvergetelijke kleuren, helblauw, zacht groen en prachtige tinten van bruin. Diezelfde reis bracht ons ook rond Bisschop Ambrosius’ doopcatechese en –ritueel in verscheidene baptisteria, waaronder de resten van één onder de dom van Milaan, waarin Augustinus door hem gedoopt werd in 387. Getroffen werd ik eveneens door wat Basilius schreef over zijn doopervaring: “Voor mij is het doopsel het begin geweest van nieuw leven en dus brachten de belangrijke woorden die daarbij uitgesproken werden me licht, kennis en maakten ze me tot Gods kind.” Een sprekend voorbeeld van het bekende adagium uit het midden van de 5de eeuw ‘lex orandi, lex credendi’.

Niet alleen door woorden werden we in het Leerhuis gesterkt, ook door beelden. We ondervonden dat de iconen een stuwende dimensie zijn van het christelijk geloof. Destijds, ca 700, moest Johannes van Damascus het beeldverbod van de iconoclasten, die beducht waren voor afgodendienst, weerleggen. Hij toonde helder aan dat beelden, ook door mensen gemaakt, een vorm kunnen zijn van het komen van God naar ons toe, beelden die herinneren wat Hij voor ons en in ons doet.

Het is een iconenschilder die aan de wieg stond van het Leerhuis. Onze christelijke horizon werd er aanzienlijk verruimd. Egyptische, Griekse, Cappadocische, Syrische, Latijnse Kerk- en monnikenvaders hebben er ons als leerlingen naar zich toegetrokken. Ze waren, ze zijn ook vandaag richtingwijzers en zullen dat in de toekomst ongetwijfeld blijven. Voorbeeldig bewaakten ze het hart in hun liefde – antwoord op de liefdegave van hun Heer. Ze waren veel minder individu dan persoon, uniek, doch radicaal open op communio. Ze werden zacht, doordringbaar voor de wereld en haar vele noden. Ze beoefenden met vallen en opstaan de ascese om vrij te komen van gehechtheden en neigingen. Hun rouwmoed, berouw en tranen werden gewekt door de smaak van de Godsliefde. Zij voelden hun nietigheid in ontferming omarmd. In de 7de eeuw schreef Isaak de Syriër: “Als een handvol zandkorrels in de oceaan vallen onze fouten, in vergelijking met Gods barmhartigheid.”

In 2007 hield hier in Gent een hedendaagse Vader, Dom André Louf ocso, vriend van het Leerhuis, in de orthodoxe parochie van de H. Andreas een zeer gewaardeerde toespraak over deze Isaak. Vorige zomer, op 12 juli 2010, overleed deze beminnelijke monnik. Pater Benoît Standaert schreef toen voor hem een indrukwekkend in memoriam: “Dom André was een lichtbaken voor ontelbaren. Hij was een zoeker die zoekers bemoedigde. Hij drukte ons op het hart minder te verwachten van eigen inspanningen dan van Gods Liefde die eerst is.” Zo loopt de geschiedenis van de Vaders verder.

Tot slot wil ik graag en met heel mijn hart dank betuigen aan de initiatiefnemers van dit Leerhuis, ook aan alle betrokkenen, lesgevers, onthalers, reisbegeleiders, voorgangers en –zangers en medestudenten. Het huis in de Goudensterstraat is zonder enige tijfel een plaats van vitaal, christelijk leven binnen onze kerk, bescheiden, belijdend, waarachtig en open. We vonden er vastheid en konden er Gods Schoonheid smaken. Hongerig en dorstig werden we om te verstaan. We leerden Augustinus’ woorden begrijpen: “Ama ut videas!”

In mei werden de lessen verrassend afgesloten met een bezoek van onze bisschop. Ook hij zag dat het goed was geweest. Als aandenken deelde hij bijzonder verzorgde getuigschriften uit, opnieuw met een citaat van de H. Augustinus: “Het wordt me zoet, Heer, aan u te belijden met welke innerlijke prikkels Gij mij gedwee hebt gemaakt en hoe Gij mij vermurwd hebt door de bergen en heuvels van mijn gedachten nederig te maken.” (Belijdenissen IX,4,7). Met deze woorden gaat voor ons de toekomst open.

Lia Lagae

Bisschop Luc Van Looy (Gent) reikte een getuigschrift uit aan cursisten die de 5-jarige cyclus van het leerhuis volgden.

Download de folder 2011

In de folder is een foutje geslopen: de lesdag door Lode Aerts is niet op 21 maar op 25 februari.

Veruit de meeste jonge mensen dromen ervan deze indrukwekkende belofte eens te mogen uitspreken en een levenslang verbond met iemand aan te gaan.
En velen hebben het geluk dat ook te kunnen doen. (…)
Over het huwelijk en de liefde gaat deze vormingsreeks. We gaan op zoek naar de levende bronnen van het huwelijk, die ons uitdagen tot een onbevangen en frisse kijk op deze eeuwenoude ‘instelling van de liefde’.

Een initiatief van ccv in het bisdom Gent, oude abdij van Drongen en de interdiocesane commissie voor catechese

Meer info

UITZENDING RADIO ORTHODOXIE (Orthodoxe Kerk in België)

VRT donderdag 2 september 2010 om 20u03

Dom Michel Van Parys ( Chevetogne) – hoe weten we dat Christus bestaat?

In de voorbije zomermaanden had een internationale en oecumenische bijeenkomst plaats van monniken en monialen komende van Oost en van West.
Religieuzen van orthodoxe, protestantse en rooms-katholieke traditie. Het thema van de bijeenkomst was: ³Het leven in Christus: uitdaging en hoop².  De bijeenkomst had plaats in facinerende Rilagebergte, meer bepaald in het Klooster van de Heilige Johannes van Rila. Johannes van Rila was een kluizenaar die er in de 10e eeuw dit befaamd monasterium stichtte. Heden is het het religieuze centrum van de Bulgaarse Orthodoxe Kerk. De centrale kerk van het klooster is binnen en buiten verfraaid met nagenoeg 1200 fresco’s met bijbelse taferelen.

Onder de aanwezigen was Dom Michel Van Parys, abt-emeritus van de Benediktijnenabdij van Chevetogne, die het in deze uitzending heeft over het
onderwerp van de Bijeenkomst en over de vraagstelling of Jezus bestaat en hoe we het weten.

http://www.mixcloud.com/orthobel/vrt-hoe-weten-we-dat-christus-bestaat/player